26

به محض اینکه خودم روباورکردم فهمیدم که بایدبه کمک واجازه خدابه ارزوهای طلایی ورویاهای صورتیم رنگ حقیقت بزنم وبایدتلاش کنم واینطوری ارامش کمرنگ شد وتلاش جایگزینش شد...درمسیری که هستم پشیمون نیستم اماهنوزازجایگاهم خشنودنیستم بازبایدادامه بدم وتلاش کنم....ادم ناارومی هستم ویه لحظه ارامش و قرارندارم چون ذهنم پره ازسوالاتی که بایدبه همشون جواب بدم تااروم بشم واهدادف زیادی دارم که تازمانی که بهشون رنگ حقیقت نزنم دست برنمیدارم وشایدمجبورباشم کمی ارامش روهم ازاطرافیانم بگیرم اماخب بعدها تحسینم میکنن...به جرئت میتونم بگم درطول این مدت عمری که ازخداگرفتم وزنده بودن وزندگی روتجربه کردم ادمهای خوبی درمسیرزندگیم قرارگرفتن که از جنس فرشته هابودن قطعانمیتونم زحماتشون روجبران کنم یا مشکلاتشون روحل کنم امامیتونم براشون دعاکنم واین حداقل کاریه که میتونم واسه شون انجام بدم....حتی از اینکه دشمنانم روگاه وبیگاه میبینم خوشحالم چون فرکانسهای منفی که ازجانب اونهابه من میرسه منوپرانرژی میکنه که باقدرت تمام وبیشتربه سمت اهدافم بره ....

گاهی دلت می خواهد از دید بعضی آدم ها پنهان بمانی. آدم هایی که مدام توی زندگیت سرک می کشند و با ژست صمیمیت داشته هایت را می شمرند، احساساتت را خط کشی می کنند، اشتباهاتت را سرزنش می کنند، به چیزهایی که خود ندارند حسادت می کنند، دست می گذارند روی نقطه ضعف هایت و آن را بزرگ و بزرگتر می کنند و هر کاری که لازم باشد می کنند تا تو را کوچک و بی رنگ و کدر نشان دهند.
فریب ظاهرشان را نخور، این آدم ها "آینه" نیستند، "شیشه خرده" اند!

"پریسا زابلی پور"

برچسبها: مهم ها, زندگی, خدا, اینده, پریسا زابلی پور